.

Met klem vezoek ik de redactie:

.

(onder verwijzing naar de e-mail van hoofdredacteur Henk-Jan Winkeldermaat van FZ, vakblad over bedrijfsevenementen en met name de opmerkingen over de door FZ gemaakte excuses, journalistiek fatsoen, gebrek aan hoor en wederhoor en de mij gegeven te korte tijd voor een gedegen/verantwoorde reactie) om de volgende aanpassingen te verrichten.

.

Het is een frisse maandagochtend. Half tien.

Kopje espresso onder handbereik,

uitzicht over de heuvels van het industrieterrein van Doetinchem,

en het geluid van Windows XP die opent. Heerlijk.

.

Het weekend is voorbij, de stad is weer bezocht, kibbeling knoflook op de markt, de warme zon en het winterterras van Trianon.

Ik zet mijn nulzes weer aan, luister één nieuw bericht op mijn voicemail, wis de opgeslagen berichtjes en start met een week die begint.

.

Bericht één is de altijd positieve Hans Poortvliet (HSMAI), om een keer te gaan lunchen. Op het moment dattie me een fijne week wil wensen krijg ik telefoon van links. Omdat ik Hans nog wil afluisteren houd ik Hans nog aan mijn rechteroor. Versta vervolgens aan beide kanten niets en ga over op links. Een live gesprek. Al snel wordt duidelijk dat het opletten geblazen is.

.

‘Mevrouw Kok heeft mij een interview afgenomen, en ik zou graag willen weten wat zij heeft geschreven.’

.

Goed, de computer is net opgestart, pak ik het artikel er even bij.

.

Ik begin te lezen en wordt vrijwel meteen onderbroken.

‘Dit kan ik nooit gezegd hebben.’

.

Ik denk daar gaan we weer. Zet die ouwe lp van Koot en Bie maar weer aan (draaikonten).

Na vier voorgelezen zinnen, Edith vond het niet nodig om de man in kwestie het stuk te laten lezen vertelde ze later aan de telefoon, word ik op een vriendelijke toon van advies voorzien. Meneer is adviseur, weliswaar niet in het maken van bladen, maar ik houd mijn hoofd koel en mijn geest open.

.

‘Dit wilt u toch niet in uw blad hebben staan, want het is niet bepaald reclame voor uw branche, wel?’

.

Ik zeg dat dit verhaal precies in het thema past dat helemaal draait om relatiemarketing. En dit verhaal is nou juist een voorbeeld van hoe ver je kunt gaan, en hoe ver je in een grijs gebied (van lobby via omkopen naar corruptie, maar die termen laat ik liever niet vallen) kunt verdwalen in een mix van ‘goede bedoelingen’.

.

(Wat is eigenlijk het verschil precies tussen lobby en corruptie? Een thema waar ik met een hele groep tijdens de opleiding journalistiek een module over heb zitten bomen. We kwamen er niet uit, wij jonge honden.)

.

Mij wordt van alles geadviseerd in het belang van de kwaliteit van mijn eigen blad. Heel fijn die meedenkende medemens, maar als ik laat weten dat ik eerst 'mevrouw Kok' hierover wil bellen voordat ik ook maar iets aan tekst schrap komt die vervelende beroepsgroep – de advocatuur – weer om de hoek kijken:

‘Ik vind het niet chic om meteen mijn advocaten in te schakelen, maar…’

.

Enfin. Ik zeg dat ik Edith ga bellen om haar kant van het verhaal te horen, maar mij wordt te verstaan gegeven dat ik beter iemand anders kan bellen. Iemand die haarfijn kan vertellen wat er met dit verhaal allemaal anders moet. Ik krijg haar telefoonnummer, en zelfs haar nulzes nummer, met daarbij de mededeling (met klem) dat ik niet hoef te zeggen dat ik deze nummers van hém heb gekregen. 

Heerlijk, die suspense.

.

Na het neerleggen van de hoorn gaat ie meteen nog een keer over. Hij gaat lekker.

Roland Ernst, Arjan van Dijk Groep, goeiemorgen Henk-Jan. Ik heb nieuws! 

Roland, hoe de week beter te beginnen dan met Roland Ernst van Arjan van Dijk Groep.

(Lees in FZ 1 verder hoe dát gesprek gaat…het begin van een heel ander gesprek, maar met dezelfde insteek: freedom of the press.)

.

Voor de liefhebbers. Ik ben de gang opgegaan voor een tweede espresso en wat journalistiek en juridisch advies bij wat collegas. Ik heb de geïnterviewde meneer daarop nog een keer gebeld voor zijn e-mailadres en heb hem op deze wijze de kans gegeven om het hele verhaal te lezen én zijn reactie te geven. Niet dat dat journalistiek nodig was, hoor en wederhoor had al plaatsgevonden, maar gewoon voor het fatsoen. Met de opmerking dat 'niets aan de oorspronkelijke tekst wordt veranderd, maar u krijgt het laatste woord doordat ik aan het eind van het artikel uw reactie plaats'.

.

Ik krijg vervolgens later op de dag een e-mail terug met een uitgebreide reactie.

.

Ik mail nog een keer terug voor de zekerheid. 

.

Waarschijnlijk onnodig, maar voor de duidelijkheid: de reactie die in de vorige mail is verzonden wordt nu als tekst onder het artikel geplaatst. De tekst in bijgevoegd bestand wordt gepubliceerd in FZ 1 2005. Er komt dus geen reactie, of nawoord van FZ onder deze reactie. Dus niet een nawoord waarmee ik op de inhoud van uw reactie in ga. FZ geeft daarmee het laatste woord aan u.

.

Opdat alles helder blijft en de lezer de mogelijkheid te bieden zijn eigen conclusies te trekken.

.

Met vriendelijke groeten,

.

Henk-Jan Winkeldermaat.

.

Hoofdredacteur FZ.

.

.

.

.

Hans, ik bel je nog.. Gefeliciteerd alvast met je 42ste verjaardag zondag, ik word zoals je weet maandag 35!

En als cadeau loop ik on this very moment vandaag en het hele lange weekend met Monique door het prachtige Berlijn.

Ciao.

.

.

.

.

naar fz.nl